แสดงความยินดีกับบัณฑิตใหม่ (ที่ยังไม่ใช่ฉัน)

posted on 18 Nov 2007 14:09 by aomsuay

ไดอารี่ที่รัก

ตอนนี้อยู่ที่งานรับปริญญาของเพื่อน บรรยากาศดูวุ่นวายมาก วุ่นวายจนไม่รู้จะรู้สึกยังไงดี ลองจินตนาการว่าเป็นตัวเองแล้วความรู้สึกคงแปลก ๆ อย่างบอกไม่ถูก

ก่อนถึงวันงานคงจะต้องเป็นปลื้ม ดีใจจนข่มตานอนไม่หลับเอาแน่ ๆ คงภาคภูมิใจน่าดูที่จบสักที (หลังจากรอคอยมาแสนนาน ... จริง ๆ) คิดว่าวันนั้นคงจะสบายใจและภูมิใจไปอีกเปราะนึงที่อย่างน้อยก็ได้ใบปริญญาไปแปะฝาโลง ล้อเล่น ... อย่างน้อยก็ภูมิใจที่เราทำมันจนสำเร็จ (จนได้)

วันนี้เลยตื่นซะ ตี 3 ครึ่ง ไม่ใช่ว่าตื่นเต้นอะไรหรอก แต่กลัวไปไม่ทัน เพราะคุณเพื่อนสาวนัดไว้ก่อน 1 โมง ( 7 นาฬิกาตามภาษาคนกรุงฯ) ก็ตื่นงัวเงียมา แล้วมองนาฬิกาปรากฎว่าเพิ่งตี 3 ครึ่ง ก็อยากจะตัดสินใจนอนต่อแหละ แต่คนเรามันย่อมรู้กำพืดอันแสนผังผืดของตัวเอง เลยไม่ดีกว่า เพราะถ้านอนต่อคงตื่นจากพวังค์อีกทีก็ตอน 5 โมง (11 นาฬิกา) กันพอดี เลย งัวเงีย ลุกขึ้นอาบน้ำอย่างไม่รีบร้อน แหม่! ก็จะเอาอะไรมากมายกับตอนตี 3 กว่า ๆ เลยไม่รีบ แต่งตัวเสร็จยังมีอารมณ์มาหาแผ่นเปิดเพลงประกอบการแต่งตัว ช่างเป็นอารมณ์ที่สุนทรีย์ดีเสียเหลือเกิน

ออกจากห้องตอน 6.15 นาที รถยังไม่ค่อยวิ่งกันเลย ก็เช้าวันอาทิตย์นี่หว่า แม่ค้าเพิ่งจะเริ่มตั้งของขายเอง ก็เดินไปซอยข้าง ๆ เพราะซอยเราวินยังไม่ตื่น เลยต้องไปรอรถอีกซอยหนึ่ง ซึ่งกว่าจะมาก็เกือบคิดว่าจะไม่มีเสียแล้ว

นั่งรถเมล์ธรรมดา (ต่ำต้อยมาก) หัวเหอหน้าเหน่อบานกันสนุกสนาน แล้วก็ถึงบ้านเพื่อนตอน 6.45 นาที (คืออยู่ใกล้ ๆ กันไง นั่งรถไม่ถึง 10 นาที อีกที่เสียเวลาคือรอรถนี่แหละ) พอถึงก็งง ๆ เพราะไม่ได้ไปบ้านหล่อนนาน แต่ก็ดีที่ยังลงถูก พอไปถึงแล้วก็โทรศัพท์หา

อ้อมสวย "แก ฉันถึงแล้ว"

โอปอร์ "เออ เข้ามาเลย"

อ้อมสวย "นี่อย่าบอกนะว่าแกยังไม่เสร็จ"

โอปอร์ "เออ แต่งหน้าอยู่"

สรุปแล้วมันจะบอกให้ฉันรีบมาทำไมหว่ะ ด้วยความหดหู่นิด ๆ หิวหน่อย ๆ เลยเลือกที่จะซื้อข้าวเหนียวปิ้งไปกินแก้ขัดก่อน แต่พอไปถึงเท่านั้นแหละ หล่อนก็วีนใส่ซะเลย

โอปอร์ "ทุเรศมาก ซื้อมากินคนเดียวเองเหรอ"

อ้อมสวย "นี่แกจะเอาอะไรมากมาย ฉันถ่อมาเช้าขนาดนี้ก็บุญหัวแกมากแล้ว"

กัดกันกระปิดกระปอดอยู่สักพัก หล่อนก็หันมาถามเรื่องความสวยงามของหล่อน ฉันก็ได้แต่ "เอาเถอะค่ะ จงอยู่เพื่อความสุขของตัวเองค่ะ"

7.20 นาที ขึ้น Taxi จากปากซอนหน้าบ้านหล่อน ก็กะจะหลับสักหน่อย คุณหล่อนก็สาธยายให้ฟังจนฉันไม่ได้หลับ เสมือนไม่ได้เจอกันร่วมสิบปี แล้วสักพักก็มีโทรศัพท์ดังขึ้น

อ้นศรี "นี่พวกแกอยู่ไหนกันเนียะ ฉันมาถึงแล้ว"

โอปอร์ "ว๊าย! แย่จัง ....... ยังไม่ถึงเลย"

อ้นศรี "อีบ้า #$%^%^*%$#@!@%#$%^%^*&^%$#@!@#$%*^^@@! ฯลฯ"

คุณอ้นศรีเขาแหกขี้ตาตื่นมาตอนตี 3 ครึ่งเช่นกัน เพื่อนที่จะนั่งรถมาจากพัทยาเพื่องานของคุณโอปอร์โดยเฉพาะ แต่ไป ๆ มา ๆ อีพวกอยู่ใกล้ทั้งหลายกลับมารั้งท้ายกันซะอย่างงั้น

ในงานคนเยอะมาก คือคนรับไม่เท่าไหร่ แต่ญาตินี่แห่มาเป็นกองพล บางคนแห่กันมาทั้งหมู่บ้าน เสมือนเป็นคนแรกของอำเภอที่ได้รับปริญญา แค่คนเยอะก็ทำให้ฉันเวียนหัวจะแย่อยู่ นี่ยังมาเจอแดดร้อนอีก จะเป็นลม ดีนะ ที่ยังพอมีอาหารหูอาหารตาให้เลือกชมอยู่บ้าง ไม่งั้นคงกร่อยกันน่าดู

ประมาณ 11.30 นาที คุณโอปอร์ต้องไปเข้าแถวเพื่อนที่จะขึ้นหอประชุม คุณอ้นก็กลับพัทยาไปแล้ว เพราะต้องไปทำงาน เหลืออิฉันที่ต้องไปเกาะรั้วคอยถ่ายรูปคุณโอปอร์และรูปสุดที่รักของเธอให้ตอนที่เดินขบวน ไอ้ไปยืนเกาะก็จะเป็นลมแย่อยู่แล้ว ป้า ๆ ข้างหลังยังดันเข้ามาราวกับแองเจลีน่า โจลี่จะเดินผ่านมาอีก หิวก็หิว จะเป็นลมก็เป็น นี่ฉันต้องมาทรมานขนาดนี้เลยเหรอเนี่ยะ

ประมาณ 12.45 นาที คุณโอปอร์เสด็จมาตามริ้วขบวน ไอ้เราก็ตั้งท่าจะถ่ายรูป คุณหล่อนก็เดินไม่หยุด กดถ่ายทีไรได้แต่คนหลังทุกที สรุปได้มาแค่รูปเดียว อีก 4 รูปที่เหลือนี่คนข้างหลังหมดเลย รูปของคุณพี่คูณก็เหมือนกัน ได้รูปเดียว ที่เหลือไม่คนหลังก็ท้ายทอย พอขึ้นหอปะชุม คุณโอปอร์ก็โทรศัพท์มาถามว่าได้รูปไหม ฉันก็บอกว่าได้รูปเดียว เท่านั้นแหละ หล่อนบ่นเหมือนจะยกเลิกแล้วขอเดินใหม่ เริ่มใหม่ทั้งหมด อิฉันก็ "นี่หล่อน จะเอาอะไรมากมายฉันเด็กมนุษยศาสตร์ (แล้ว) นะย่ะ ไม่ใช่ช่างถ่ายภาพ" ก็กัดกันพอหอมปากหอมคอ แล้วก็วางไป

หลังจากนั้นฉันก็มาอยู่ตรงนี้แหละ มานั่งเล่นเนต เพราะกว่าหล่อนจะเสด็จลงมาอีกทีก็เกือบ 4 โมงเย็นโน่น ไม่มีอะไรทำ แล้วก็มานั่งนึกว่า "ตายและ มหาวิทยาลัยฉันคนเยอะกว่าที่นี่เยอะ ฉันจะโดนเหยียบตายหรือเปล่าหว่ะเนี่ยะ มานั่งคิดว่าถ้าถึงตาเรา เราจะรับดีไหมนะ หรือให้เขาส่งไปที่บ้านดี" ก็คือความภูมิใจมันก็มีก็เข้าใจนะ แต่ เอ่อ ... นึกภาพไม่ออกเลยว่าตัวเองจะเป็นยังไง กลัวจะบ้าตายเสียสติแน่ ๆ เพราะไม่ค่อยชอบอะไรที่วุ่นวายสักนิดเดียว

แต่ก็อย่างว่า พูดไปสองไพเบี้ย ครั้นเอาเข้าจริง ๆ ก็คงไม่ยอมง่าย ๆ หรอก ถึงจะต้องปีนเขาหรือดำน้ำลงไปรับก็คงเอาแหละ แหม่ ... ก็กว่าจะได้นี่มันไม่ง่ายเลยนี่หน่า

ยังไงก็แสดงความยินดีกับบัณฑิตใหม่ทุกคนนะจ้ะ