Behind My Smile Is My IQ

     วันนี้เป็นอะไรก็ไม่รู้ อยู่ ๆ ก็คิดถึงเพื่อน ๆ สมัยอยู่ ปวช. อาจเป็นเพราะว่าเพิ่งไปงานรับปริญญาของเพื่อนเมื่อวันเสาร์มา เห็นแล้วแบบ เออ ชีวิตนี่มันเปลี่ยนไปไวเหมือนกันเหอะ เหมือนเพิ่งจะเมื่อวานเอง ที่เรายังเด๋อ ๆ ด๋า ๆ เป็นเด็ก ปวช. กันอยู่เลย แต่ดูเดี๋ยวนี้สิ ต่างคนต่างแยกย้ายไปทำงาน บ้างก็แต่งงานแต่งการ มีแต่ฉัน(กับอีอ้น...ขอพาดพิงหน่อย) ที่ยังคงตั้งหน้าตั้งตาเรียนกันต่อไป

     โดยเฉพาะ "นิ" เพื่อนซี้ปาท่องโก๋ที่ติดหนึบกันที่สุดตอนอยู่ ปวช. ซึ่งตอนนี้แต่งงานแต่งการกับแฟนหนุ่มแล้วไปอยู่อิตาลีเป็นที่เรียนร้อยแล้ว ตื่นมาแล้วมันรู้สึกแปลก ๆ คิดถึงอยากบอกไม่ถูก อาจเป็นเพราะว่าเป็นเพื่อนคนเดียวที่อยู่ห่างไกล(ต่างประเทศ)ที่สุด

     ความเป็นห่วงมันก็เป็นห่วงมาก เพราะกลัวว่าไปแล้วจะเจอกับปัญหาอะไรบ้าง จะปรับตัวได้ไหม จะมีเพื่อนที่นั่นหรือยัง ชีวิตจะเป็นยังไง เป็นห่วงไปวะหมด ไม่ได้กลัวว่าเพื่อนจะปรับตัวไม่ได้หรอกนะ ค่อนข้างมั่นใจว่ามันทำได้ แต่ก็เพื่อนกันนี่หว่า ก็เป็นห่วงเป็นธรรมดา

     กลัวเวลามีปัญหาแล้วไม่มีใครให้ปรึกษา เวลามีปัญหาแล้วไม่มีคนอยู่ข้าง ๆ กลัวว่าเพื่อนจะโดดเดี่ยว มันใจคอไม่ดีเวลานึกถึงในด้านไม่ดีที่อาจจะเกิดขึ้น ก็มันเพื่อนกันนี่ ไม่เป็นห่วงกันสิแปลก

     นึกถึงเวลาที่ต้องทำรายงานกัน เวลาที่ตั้งขบวนไปกินข้าวกัน ไปเที่ยวกัน พรีเซนต์หน้าห้องกัน นึกแล้วมันก็ใจหายที่เวลาผ่านไปค่อนข้างไวเหมือนกัน ต่างคนแยกย้ายกันไปตามทาง อยากมานัดเจอกันตอนเช้า กินข้าวด้วยกันอีกสักครั้ง นั่งเม๊าท์ตอนอาจารย์สอน เหล่หนุ่ม ๆ หรือนินทาชาวบ้านกันอีกสักหน

     แต่เวลาก็คือเวลา เวลาต้องหมุนไป ชีวิตก็เช่นกัน แต่ความทรงจำดี ๆ ระหว่างเพื่อนยังสร้างรอยยิ้มและเสียงหัวเราะได้เสมอจริง ๆ แม้เวลาจะผ่านไปนานสักเท่าไร แต่มิตรภาพและความทรงจำดี ๆ ระหว่างเรา มันไม่เคยห่างหายไปจากจิตใจเราเลยจริง ๆ และไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ฉันก็จะยังคงยิ้มให้กับความทรงจำต่าง ๆ ที่เคยมีร่วมกัน

     แกจะเป็นเพื่อนฉันเสมอมาและตลอดไป

edit @ 5 Nov 2007 15:11:54 by AomsuaY