Behind My Smile Is My IQ

ไดอารี่ที่รัก

     ความรักนี่มันเลวร้ายขนาดนั้นเลยเหรอ พี่ที่ฉันรู้จักเขามีคนรักแต่ก็ต้องไปแต่งงานกับคนอื่น ฉันอ่านไดอารี่ของเพื่อนคนหนึ่งเขาก็กำลังเรียกหาอดีตคนรักให้กลับมา เพื่อนสนิทฉันทำใจไม่ได้ที่จะต้องกลับมาคบกับแฟนเก่าที่เขาเคยทิ้งไป(ทั้ง ๆ ที่มันก็ยังรักเขา) พี่สาวฉันก็ดันไปแอบรักคนที่เขามีเจ้าของ ส่วนฉันก็ดันไปหลงเพื่อนในกลุ่มตัวเอง มันอะไรกันนักหนานะความรัก

     ฉันมานั่งนึกเหตุการณ์ความรักต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นรอบตัว แล้วพิจารณาว่ามันสมควรที่จะต้องเป็นอย่างนี้แน่เหรอ? ไม่จริงหรอกมั้ง มันคงไม่ใช่ฝีมือความรักหรอกที่ทำให้เป็นแบบนี้ มันเป็นเพราะคนต่างหากที่เอาความรักมาเป้นเครื่องมือ และใช้ให้มันเลวร้าย

     ถ้าฉันใช้โอกาสความรักในกลุ่มเพื่อนให้มันหยุดอยู่แค่เพื่อน มันก็ไม่ต้องมีใครเจ็บ ถ้าพี่ที่ฉันรู้จัก จะมั่นคงในรักมากพอที่จะไม่ต้องถูกคนอื่นบังคับให้แต่งงานกับคนที่ไม่ได้รัก ใครเขาก็ทำอะไรไม่ได้ ถ้าเพื่อนสนิทฉันคนนึง จะยอมลดทิฐฐิและตัดสินใจว่าจะให้โอกาสแฟนเก่าตัวเองหรือเปล่า ว่าจะกลับมาคบกันต่อ หรือจบกัน หรือจะเป็นเพื่อนกันแทนก็ได้ เธอก็คงไม่รู้สึกเหมือนอยู่บนหน้าผาอยู่อย่างนี้ และเจ้าของไดอารี่คนหนึ่งที่ฉันเข้าไปอ่าน จะเข้มแข็งและเห็นแก่ตนเองมากพอที่จะเดินหน้า และใช้ชีวิตกับปัจจุบันเพื่ออนาคตไม่ยึดติดกับอดีตและคอยเฝ้าฝัน โอกาสแห่งความรักจะไม่สดใสกว่าเหรอ

     ฉันนึกแล้วก็อ๊ายอายตัวเอง ที่มานั่งพร่ำเพ้อถึงสิ่งที่ไม่สามารถเป็นไปได้ จนลืมมองถึงสิ่งที่มีอยู่มีคุณค่า นั่นคือตัวฉันเอง ฉันคิดว่ามนุษย์ทุกคนเลือกได้นะ ที่จะให้ชีวิตตัวเองเป็นแบบไหน

     เหมือนกับภาพยนตร์และหนังสือขายดีเรื่องหนึ่ง (Under The Tuscan Sun) ที่เขาเคยเปรียบเปรยความรักกับแมลงเต่าทองไว้ว่า "ฉันเคยพยายามไขว่คว้าแมลงเต่าทอง แต่ยิ่งคว้าเพียงใด มันกลับยิ่งบินหนีฉันไป แต่พอฉันเหนื่อยและเผลอนอนหลับไปกลางสนามหญ้า พอตื่นขึ้นมากลับเห็นมันมาเกาะที่ตัวฉันเต็มไปหมด"

     มันจะไม่ดีกว่าเหรอ ถ้าเราเอาเวลาเหล่านั้นกลับมารักตัวเอง ทำเพื่อตัวเอง เพราะเราก็ไม่รู้ว่าชีวิตมันจะยืนยาวได้สักเท่าไหร่ จะเอาเวลาไปนั่งอมทุกข์อยู่ทำไม กลับมารักตัวเองดีกว่า รักให้มาก ๆ จนมันล้นออกมา แล้วสักวันคงจะมีคนมองเห็น ชื่นชม และพร้อมที่จะเข้ามาเป็นส่วนหนึ่ง เพราะคงไม่มีใครในโลกนี้หรอก ที่จะรักคนที่ไม่รัก ไม่ดูแลตัวเอง เพราะขนาดตัวเองยังดูแลไม่ได้ แล้วใครจะเชื่อใจว่าจะสามารถมีความรักที่ดีด้วยได้

     ภาพยนตร์เรื่องหนึ่ง (Spanglish) เคยกล่าวไว้ว่า "จงปล่อยให้น้ำตาใหลเพียงครั้งเดียว เพื่อมันจะได้เป็นครั้งที่มีคุณค่า" ฉะนั้นไม่ได้บอกว่าอย่าเสียใจ เสียใจได้ แต่แค่ครั้งเดียวพอ อย่าเยอะ อย่ายืดเยื้อ อย่าเรื้อรัง เพราะมันไม่ได้ทำให้ใครดูดี เห็นใจ และรักเราหรอก แล้วจะมัวมานั่งตัดพ้อทำไมกัน

     กลับมารักรักตัวเอง ใช้ความรักอย่างมีคุณค่า และอย่าทำให้ความรักดูเป็นสิ่งเลวร้าย เพราะความรักไม่เคยเลวร้าย เราต่างหากที่ทำให้มันเลวร้าย 

     แล้วสักวันแมลงเต่าทองก็จะมาเกาะที่ตัวเราเอง โดยที่เราไม่ต้องไปวิ่งไขว่คว้ามัน

ปล. เอ ... ทำไมเดี๋ยวนี้ใส่เพลงแล้วมันไม่เล่นให้นะ ใครผ่านมาช่วยบอกที

edit @ 2 Nov 2007 17:23:51 by AomsuaY