หาย ...
posted on 30 Sep 2008 03:14 by aomsuayอาทิตย์ 28 กันยายน 2551
09.30 น.
ณ ร้านอาหารที่เคยเป็นร้านประจำของใครบางคน
ย่า - เออ หวัดดีเว้ย
บอย - เฮ้ย ทำไมโทรมจังอ่ะ
ย่า - เออ รู้ตัว สภาพเดิมก็แย่อยู่แล้ว แล้วยังมานัดเจอตอนอดหลับอดนอนอีกนะแก
บอย - ถ้าทำงานแล้วมันเป็นแบบนี้ก็ออกเถอะว่ะ
ย่า - จะเอาอะไรกินละมึง เออ ปีหน้าจะกลับไปเรียนป.ตรีอีกหว่ะ
บอย - วู้ บ้าอะไรขึ้นมาอีก
ย่า - ก็ตอนกลางวันมันว่างนี่หว่า เบื่อ ๆ เลยหาไรทำ
บอย - แล้วถามแฟนรึยัง
ย่า - จะบ้าเหรอ ไม่มีเว้ย ใครจะเอา ไม่ได้สวยเลือกได้
บอย - อ่าว นึกว่ามีครอบครัวไปแล้ว
ย่า - ทำงานยังกับกรรมกร จะเอาเวลาไปหาที่ไหนหว่ะ มีแฟนแล้วดิ แกอ่ะ
บอย - มีจนเลิกแล้ว
ย่า - อ๋อ เลยโทรหาว่างั้น ตลอดนะมึงอ่ะ
บอย - ไม่ใช่ ก็อยากรู้ว่าเป็นไง
ย่า - แล้วเป็นไงหล่ะ สะใจแล้วดิ เห็นชั้นโทรม
บอย - คิดมากเหมือนเดิมนะ แต่โทรมจริง ๆ หว่ะ
ย่า - เออ ขอบคุณ รู้ตัว แล้วไมเลิกกันอ่ะ
บอย - ไม่รู้ มันดูไม่มีอนาคต
ย่า - เค้าหรือมึง
บอย - ทั้งคู่แหละว่ะ แล้วแกใส่รองเท้าไรหว่ะ อุบาทหว่ะ
ย่า - ก็รองเท้ามึงหน่ะแหละ
บอย - อ่าวเหรอ ไม่รู้ จำไม่ได้ มันนานมาแล้ว
ย่า - ...........
ความรู้สึกเจ็บอย่างบอกไม่ถูกที่ได้ยินคำนั้น
บทสนทนายังคงดำเนินต่อไปตามปกติ
มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ เราหรือเค้า
1 ปีที่เลิกกันไป แล้ววันหนึ่งเค้าก็โทรมา
ทั้ง ๆ ที่เราเป็นคนบอกเลิก
แต่ทำไมเรากลับยังมีเค้าอยู่ตลอดเวลา 1 ปีกว่าที่เลิกกัน
แต่เค้าแล้ว เรากลายเป็นเพียงอดีตช่วงหนึ่งเท่านั้น
มันไม่ใช่แค่รองเท้าของเค้าเองที่เค้าจำไม่ได้
เค้าจำไม่ได้แม้กระทั่งวันเกิดของเราเมื่อต้นเดือนที่ผ่านมา
ทั้งที่เรายังจำวันเกิดเค้าได้ขึ้นใจ
มันบอกไม่ถูกว่ารู้สึกยังไง
เพราะถ้าให้กลับไปคบกันก็ไม่คงดีกว่า
แต่มันกลับกลายเป็นความรู้สึกเหงาแปลก ๆ
มันผิดที่เค้า หรือเป็นเพราะตัวเราเองกันแน่
edit @ 30 Sep 2008 03:25:13 by AomsuaY
Tags: diary0 Comments
